کرونا، این ویروس مرموز و مرگبار هجده ماه است که در سراسر جهان جولان می دهد و میلیون ها نفر به آن مبتلا یا به گام مرگ کشیده شدند.

ویناپرس – کرونا، این ویروس مرموز و مرگبار هجده ماه است که در سراسر جهان جولان می دهد و میلیون ها نفر به آن مبتلا یا به گام مرگ کشیده شدند. بسیاری از کارشناسان بر این باورند کووید-۱۹ سبک زندگی و الگوهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی جوامع و دولت ها را برای همیشه تغییر خواهد داده و در نهایت آنچه باقی می ماند روبه رو شدن با چالش های جدید و دنیایی متفاوت با قبل از پاندمی کرونا است. بررسی های مختلف که از سوی معتبرترین مراکز مطالعاتی جهان انجام شده است به وضوح نشان می دهد سالخوردگان و بازنشستگان از این دوران بیشترین آسیب را متحمل شدند و باید خود را برای رویارویی با شرایط جدید و آینده پساکرونایی آماده کنند.

به گزارش پایگاه خبری ویناپرس، هیچ کس نمی داند ویروس افسارگسیخته کرونا چه وقت و دقیقاً با چه شیوه ای مهار می شود، تنها کاری که از عهده مردم جهان بر می آید آن است که خود را برای زندگی در دوران پساکرونا آماده کرده و تا هر زمان که مسئولان بهداشتی کشورها لازم می دانند به توصیه های بهداشتی به ویژه استفاده از ماسک، رعایت فاصله اجتماعی و انجام واکسیناسیون عمل کنند.

«دوریان مینتزر»، روانشناس در مصاحبه با نیویورک تایمز می گوید: آنچه از کووید-۱۹ می دانیم آن است که ویروس کرونا ابتدا در وهان چین مشاهده و سپس به سراسر جهان انتقال یافت. اینکه چگونه یک ویروس به ظاهر ساده تا این حد شیوع پیدا کرده همچنان در هاله ای از ابهام قرار دارد. مسئله مهمتر شرایط جدیدی است که مردم جهان به ویژه افراد سالخورده و بازنشستگان در دوران کرونا با آن روبه رو می شوند.

دکتر مینتزر عقیده دارد، سالخوردگان و بازنشستگان به سبب شیوع پاندمی کرونا با مشکلات بهداشتی، روانی و معیشتی مختلفی مواجه هستند و اقدامات حمایتی دولت ها به هیچ عنوان پاسخگوی نیازهای ضروری آنان نیست.

گزارش اخیر سازمان کار و تامین اجتماعی آمریکا نشان می دهد، یک چهارم آمریکایی ها در سنین بازنشستگی قرار دارند و از این تعداد ۳۰درصد فاقد پس انداز و ذخیره مالی هستند. به عبارت دیگر آنها مجبورند برای گذران زندگی و تامین درآمد بیشتر کار کنند. حال اینکه با شیوع کرونا بسیاری از آنها شغل خود را از دست داده یا با حداقل دستمزد به دورکاری رضایت داده اند. 

سازمان جهانی بهداشت از زمان آغاز پاندمی کرونا و با هدف نجات میلیون ها کارگر مسن در جهان پیشنهاد داد اجرای برنامه های بازنشستگی کارگران، داوطلبانه متوقف شود تا این افراد مجبور نباشند شغل و درآمد ناچیز خود را از دست بدهند.

تغییر معادلات اقتصادی در دوران پاندمی

داشتن شغل پایدار مهمترین عامل ایجاد امنیت در دوران بازنشستگی و سالخوردگی است. در حال حاضر میانگین سن بازنشستگی در جهان بین ۵۶ تا ۶۴ سال تعیین شده است که با توجه به شرایط جسمانی افراد و توان کارفرمایان در ارائه پوشش های حمایتی و بیمه های درمانی می تواند تا ۷۰ سالگی و بیشتر از آن برآورد شود. با این وجود بسیاری از کارگران مسن می گویند به دلیل بحران اقتصادی نیاز به کار طولانی تر دارند و به این دلیل بازنشستگی را به تعویق انداخته اند.

«ریچارد دبلیو جانسون»، مدیر برنامه جهانی حمایت از بازنشستگان می گوید: در شرایط عادی نرخ بیکاری برای کارگران مسن پایین تر از همتایان جوان است. در دوران پاندمی کرونا این معادله تغییر کرده به طوری که کارگران دارای تحصیلات یا مهارت کم و مهاجران به ویژه رنگین پوستان حتی پیش از رسیدن به سن بازنشستگی از مشاغل کنار گذاشته می شوند. بسیاری از آنها با از دست دادن انگیزه به مشکلات روحی و جسمی دچار و به سبب اختلالات ایمنی ۲۶ درصد بیشتر از سایر افراد در معرض ابتلا به ویروس کرونا قرار گرفته اند.

اتحادیه های صنفی و کارگری سراسر جهان از زمان همه گیری کووید-۱۹ چانه زنی برای حمایت از شغل و حقوق اجتماعی سالخوردگان را آغاز کردند ولی با تداوم پاندمی کرونا قدرت چانه زنی آنها و دیگر نهادها و سازمان های مدنی دفاع از حقوق کارگران و کارمندان به شکل محسوسی کاهش یافته است و بیم آن می رود در آینده نزدیک کسب و کارهای جهان خالی از نیروهای باتجربه شود.

کمک دولت ها به بازنشستگان و سالخوردگان

تردیدی وجود ندارد که با ادامه دار شدن کرونا رکود اقتصادی و عقب ماندگی های اجتماعی زندگی بازنشستگان و سالخوردگان سراسر جهان را به شدت تحت تاثیر قرار دهد. بسیاری از دولت ها با درک شرایط خاص دوران کرونا در صدد برآمدند برای جبران مشکلات سالمندان و به ویژه نیازهای اقتصادی بازنشستگان بر اندوخته صندوق های حمایتی بیفزایند. از آنجایی که کرونا به طور بالقوه به کاهش درآمدهای این قشر و اختلالات مهم معیشتی دامن زده است چنین حمایت هایی می تواند فشارهای وارده بر آنان را تا حدودی تعدیل کند.

در ایران نیز همزمان با آغاز همه گیری بیماری کرونا دولت اقدام به پرداخت وام یک میلیون تومانی به اقشار دریافت کننده یارانه کرد تا بخشی از آسیب های ناشی از قرنطینه خانگی و بیکاری با این روش جبران شود. البته به اذعان بسیاری از کارشناسان این وام فقط نقش یک مُسکن کوتاه مدت را بازی کرد و عملاً نتوانست تاثیر محسوسی در معیشت خانوارهای کم درآمد ایجاد کند.

تلاش برای افزایش تاب آوری عمومی

دولت ها تا زمان مهار کامل پاندمی کرونا باید برنامه های حمایتی را ادامه دهند و برای کاهش فشار بین هزینه و درآمد بازنشستگان و افراد سالخورده تلاش کنند. این برنامه ها باید در سطح ملی، منطقه ای و محلی اجرا شود و سه هزینه اصلی پس از بازنشستگی یعنی مسکن، غذا و مراقبت های بهداشتی را پوشش دهد.   

همچنین سازمان های ارائه کننده خدمات عمومی می توانند در این دوران تسهیلات ویژه ای برای حمایت از سالخوردگان و بازنشستگان در نظر بگیرند و چنانچه مقدور است از طرح های حمایتی استفاده کنند. این طرح ها ضمن ایجاد حس همدلی موجب همراهی بیشتر مردم با دولت می شود و در نهایت تاب آوری عمومی را افزایش می دهد.

کاهش حضور سالمندان در مکان های پر ازدحام

در دوران شیوع کرونا با هدف جلوگیری از ترددهای غیرضروری افراد سالخورده و بازنشسته می توان از ظرفیت سازمان های حمایتی مانند هلال احمر، واحدهای رفاهی ادارات و انجمن های مردم نهاد کمک گرفت. این سازمان ها می توانند با ارسال بسته های معیشتی و دارو از رفت و آمدهای این قشر به میزان قابل توجهی بکاهند به این امید که با کاهش ترددهای غیرضروری از دامنه شیوع بیماری به ویژه در افراد حساس کاسته شود. باید توجه داشت حتی با وجود واکسیناسیون افراد بالاتر از ۶۵ سال احتمال درگیری با بیماری کرونا وجود دارد و رعایت پروتکل های بهداشتی به ویژه برای این قشر حساس و در معرض آسیب ضروری است.

در پایان باید گفت: عبور از دوران کرونا نیازمند تلاش گروهی و توجه بیشتر به اقشار نیازمند و کم توان جامعه است. تردیدی وجود ندارد بازنشستگان سرمایه های مادی و معنوی جوامع و الگوی جوانان امروز هستند و می بایست بیش از پیش مورد رسیدگی و تکریم قرار بگیرند.

نویسنده: مینا صفدری

انتهای پیام