شهر از نگاه شهروندان شاید چیزی بیش از ساختمان‌ها، خیابان‌ها، ماشین‌ها و آدم‌هایی که باعجله به این‌سو و آن‌سو می‌روند نباشد. از منظر شهرسازان اما شهر به شکل دیگری ظاهر می‌شود و همه عناصر آن حکم یک موجود زنده و پویا را دارد؛ آن‌قدر زنده که با هر عملی عکس‌العملی ظاهر خواهد شد که درنهایت زیست شهری و انسان شهرنشین را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

لوییزمامفورد را می‌توان نظریه‌پرداز بزرگ شهرسازی انسان‌گرا دانست. مامفورد شهرها را نه کانون قدرت و اقتصاد؛ بلکه خاستگاه تمدن و فرهنگ قلمداد می‌کرد. به همین دلیل مدافع پرشور «شهرسازی انسان‌گرا» بود و با دیدی انتقادی به توسعه ناموزون و غیر انسانی شهرهای بزرگ می‌نگریست.